Հայաստանի Մասոնները Հայոց “Ազատ Որմնադիրների Գերագույն Օթյակ “-ը

…2002թ. օգոստոսին իր 28 (1679) համարով ՀՅԴ Հայաստանի գերագույն մարմնի պաշտոնաթերթ “Երկիր “-ը տեղեկացրեց, որ “Երեւանում հաստատվելու փորձեր է անում մասոնների Վաշինգտոնի օթյակը “։ Է՛լ ավելի ուշագրավ էր, եւ կարծում ենք, ազգային անվտանգության ծառայությանը պետք է որ հետաքրքրեր նույն թերթի 2003թ. հունվարի 17-ի (թիվ 2) հրապարակումը՝ “Կանոնիկ մասոնները Հայաստանում ” վերնագրով, որը սկսվում է հետեւյալ արձանագրմամբ. “Շուրջ մեկ տարի է, ինչ մասոնները փորձում են օրինականության շղարշ հաղորդել Հայաստանում ծավալած գործունեությանը “։ Մասնավորապես նկատի էր առնված այն, որ ձեւավորվել եւ ՀՀ արդարադատության նախարարությունում որպես հասարակական կազմակերպություն 05.03.2002թ. գրանցվել է “Ազատ եւ ընդունված քարտաշներ ” անվամբ կազմակերպությունը, որը 2002թ. հունիսի 10-ին վերանվանվել է “Ազատ եւ ընդունված քարտաշների գերագույն օթյակ հայոց “-ի։ Որպես համանախագահներ հանդես են եկել Վալտեր Արամյանը եւ Հայաստանում հատուկ կացության անձնագիր ունեցող ԱՄՆ քաղաքացի Քրիստափոր (Քրիստոֆեր) Սահակյանը։

“Երկիր ” շաբաթաթերթի 2002թ. թիվ 28-ը տեղեկացրեց նաեւ, որ Վաշինգտոնի օթյակը ներկայացնող մի քանի տասնյակ մասոններ հուլիսի 30-ին հավաքվել ու ինչ-ինչ հարցեր են քննարկել “Արմենիա ” հյուրանոցում։ Այդ հավաքին ներկա են եղել նաեւ ԱՄՆ պետդեպարտամենտի եւ Հայաստանում ԱՄՆ դեսպանատան ներկայացուցիչները։ Այնուհետեւ նշված հյուրանոցում կազմակերպվել է խնջույք, որը բազմամարդ է եղել, եւ որին, ըստ նույն թերթի այս տարվա հունվարի 17-ի հրապարակման, մասնակցել են նաեւ “բավական բարձրաստիճան պաշտոնյաներ, նրանց թվում՝ Երեւանի փոխքաղաքապետ Վարդան Վարդապետյանը “։ Մեր կողմից հավելենք, որ “Հզոր հայրենիք ” կուսակցության նախագահ, ջավախքահայ Վարդան Վարդապետյանը ժամանակին զբաղեցրել է Երևանի փոխքաղաքապետի պաշտոնը։

Վերոհիշյալ հրապարակումներից առաջինի տեղեկացմամբ, “Վաշինգտոնի օթյակն արդեն վաղուց հեռացել է դասական մասոնականությունից եւ, ըստ մասնագետների, իր հերթին բաժանված է երկու մասի. մի խումբը ենթարկվում է ԱՄՆ հատուկ ծառայություններին, մյուսը ներկայացնում է խոշոր կապիտալիստների շահերը՝ այս կամ այն տնտեսական հարցի կարգավորման համար լոբբիստական աշխատանքներ ծավալելով “։ Սակայն միշտ պետք է հիշել, որ մասոնական բրգաձեւ կառույցը կուռ է եւ միասնական, հետեւաբար թերթի հաղորդած տեղեկատվության վերը մեջբերված հատվածը չենք կարող կասկածի տակ չառնել։ Վաշինգտոնի օթյակի անդամներն իրենց համարում են կանոնիկ մասոնության հետեւորդներ։ Նկատի ունենանք նաեւ, որ հատուկ ծառայություններն են ենթարկվում մասոնությանը, եւ ոչ թե՝ հակառակը։

“Երկիր “-ի 2003թ.հունվարի 17-ի հրապարակումը տեղեկացնում է նաեւ, որ “Արմենիա ” հյուրանոցում մասոնները հավաքվել եւ ինչ-ինչ հարցեր են քննարկել նաեւ 2002թ. հոկտեմբերին, ընդ որում՝ երեք օր շարունակ։

Անշուշտ, իրավացի է թերթի այն դիտարկումը, որ Հայաստանում վերոհիշյալ կազմակերպության գրանցումը բոլորովին էլ չի նշանակում, թե, ասենք, Ֆրանսիայի “Մեծ Արեւելք ” օթյակին անդամակցող հայ պաշտոնյան կամ ՀՀ քաղաքացին այսուհետ կանդամակցի մեր երկրում գրանցված օթյակին եւ գործունեություն կծավալի վերջինիս շրջանակներում։ Ավելին. հնարավոր է, որ հիշյալ օթյակի անդամներն ընդհանրապես տեղեկացված չլինեն, թե ՀՀ ներկայիս պաշտոնյաներից, քաղաքական գործիչներից “ովքեր են մասոններ եւ որ օթյակին են անդամակցում “։

Ըստ որոշ տեղեկությունների, Հայաստանում գրանցված վերոհիշյալ օթյակը ժողով էր հրավիրելու այս տարվա գարնանը։ Մեզ հայտնի չէ՝ կայացա՞վ այդ ժողովը, թե՞ ոչ, սակայն, ըստ “Առավոտ “-ի (10.07.2003թ., թիվ 132), հուլիսի 8-ին եւ 9-ին մասոնների հավաք է կայացել “Արմենիա-2 ” հյուրանոցային համալիրում։ Հավաքը փակ է եղել, եւ որեւէ մանրամասնություն չի հաջողվել պարզել։

Նախնական տեղեկություններից ելնելով, կարելի է ասել, որ վերոհիշյալ օթյակի անդամները մասոնական բրգաձեւ կառույցում բարձր աստիճանների տեր չեն։ Օթյակի ստեղծումը արտաքուստ պատճառաբանվում է նրանով, թե ՀՀ-ում առկա է “ամբողջ աշխարհով սփռված ազատ քարտաշների կազմակերպության մասին ճշգրիտ տեղեկատվության պակաս “, հետեւաբար հարկ է հայ հասարակությանը ծանոթացնել “ինչպես հայ, այնպես էլ օտարերկրյա ազատ քարտաշների պատմական եւ փիլիսոփայական ժառանգությանը եւ դրանով զարգացնել անձի հոգեւոր ներուժը, հասնել մարդկանց բարոյական կատարելության “։ Իրականում, սակայն, կազմակերպությունը յուրովի է ընկալում այդ ամենը եւ, կարծում ենք, ունի այլ նպատակներ։ Առավել եւս, որ կազմակերպության անդամների մեծ մասը Հայաստանում չէ, ընդհանրապես, այստեղ չի բնակվում, եւ հետեւաբար ի՞նչ անհրաժեշտություն է եղել այստեղ նշված օթյակն ստեղծելու։ Այս հարցի պատասխանը դեռ չկա, ու հնարավոր է, որ հետագայում էլ չլինի։ Ըստ մեր ստացած տեղեկությունների, վերոհիշյալ կազմակերպությունը թեեւ գրանցված է Դեմիրճյան 17ա, բն. 29 հասցեում, սակայն իրականում գտնվում է “Հաղթանակ ” զբոսայգու կողմերում, տեղավորված է մեկ հարկանի ինչ-որ մի առանձնատան մեջ։ Մեր ձեռքի տակ ունենք մի անվանացուցակ, որը մեզ փոխանցողի հավաստիացմամբ, ներկայացնում է Հայաստանում գրանցված օթյակի անդամներին (այն ամբողջական է, թե՝ ոչ, դեռևս ճշտված չէ, հնարավոր են նաև վրիպակներ – “Հայ-Արիներ “)։ Ցավոք, մեզ չհաջողվեց գտնել վերոհիշյալ առանձնատունը եւ ճշտել կազմակերպության անդամների ինքնությունը։

Հայաստանում Գրանցված Մասոնական Կազմակերպության Անդամների Ցանկ

Յանյան Թելո – Ավստրալիա
Կարապետյան Վահե – ԱՄՆ
Կարապետյան Նիկողոս – ԱՄՆ
Խոձկո Անդրեյ – Ռուսաստան
Խոնյակով Վլադիմիր – Ռուսաստան
Կոնդյակով Ալեքսանդր – Ռուսաստան
Կրիշանաչար Ջայասիմիա – Հնդկաստան
Մագնատ Դինա – Ռուսաստան
Մալոյան Ստելլա – ԱՄՆ
Մալոյան Արա – ԱՄՆ
Մանգասարյան Վիգեն – ԱՄՆ
Մանգասարյան Կարմեն – ԱՄՆ
Մարտինովա Օլենա (Ելենա) – Ռուսաստան
Մեյնզեր Ջերարդ – ԱՄՆ
Միրզ Ժոզեֆ – Հայաստան
Մոստովոյ Պյոտր – Ռուսաստան
Մոտյան Սերժ – Ֆրանսիա
Նաջարյան Փոլ – ԱՄՆ
Նեստորեսու Հորիա – Ռումինիա
Նոդարյան Թիերրի – Ֆրանսիա
Նոդարյան Մրիլին – Ֆրանսիա
Օհանյան Ստեփան – ԱՄՆ
Օլարիու Իոանա – Ռումինիա
Օուենս Ադրիան – Նիդերլանդներ
Պետրոսյան Վիկտոր – ԱՄՆ
Ռադեր Կլայդ – ԱՄՆ
Ռուվենի Թոմեր – Իսլանդիա
Ռիգբերս Կարոլիեն – Նիդերլանդներ
Սահակյան Ալեքս – ԱՄՆ
Սահակյան Դանիել – Իրան
Սահակյան Քրիստոֆեր – ԱՄՆ
Սահակյան Միկի – ԱՄՆ
Սահակյան Լարիսա – ԱՄՆ
Սամեթ Ջերալդ – ԱՄՆ
Սեգանտի Ջուզեպպե – Իտալիա
Սիրանյան Հենրի – Ֆրանսիա
Ստարր Ռոբերտ Հ. – ԱՄՆ
Ստարր Վիկի – ԱՄՆ
Ստեփանյան Ժիլբերտ – Հայաստան
Ստոքտոն Ալբերտո – Ֆիլիպիններ
Սուչենեկ Էդվարդ – Լեհաստան
Սուրաչի Վյաչեսլավ – Ռումինիա
Թորդիրատ Ժան-Քլոդ – Ֆրանսիա
Թորոսյան Արտաշ – ԱՄՆ
Տրոյանովսկի Օլեգ – Ռուսաստան
Ալամանոս Ջորջիս – Հունաստան
Անդերսեն Պավել – ԱՄՆ
Արփադ Շելդոն – ԱՄՆ
Արփադ Լա Քոմբ Դիանա – ԱՄՆ
Ասրիլյան Ջորջ – Լիբանան
Ասերտոն Մարիա – Ռուսաստան
Աթինիզյան Նիշան – ԱՄՆ
Բանայան Քինգ – ԱՄՆ
Բանդել Ինգրիդ – Ավստրիա
Բեն Եփրայիմ Դավիթ – Իսլանդիա
Բերնինգ Գրանտ – ԱՄՆ
Բեսսել Փոլ – ԱՄՆ
Բիանչի Մասիմո – Իտալիա
Բիրամյան Ալեքսիս – Ֆրանսիա
Բիրամյան Սրբուհի – Ֆրանսիա
Բրատչիկով Սերգեյ – Ռուսաստան
Չանդրամուլի Սունդար – Հնդկաստան
Քոմանեսք Գեորգի – Ռումինիա
Քուլեն Վիլհելմուս – ԱՄՆ
Կուպեր Գարի – ԱՄՆ
Դանիելյան Հարութ – Ֆրանսիա
Դանինո Շիմոն – Իսլանդիա
Դենիսով Դմիտրի – Ռուսաստան
Դերգաչեւ Ջորջ – Ռուսաստան
Դիքսթոն Մայքլ – ԱՄՆ
Ջանգիրյան Վլադիմիր – Ռուսաստան
Ջերանյան Միշել – Ֆրանսիա
Ջերանյան Ակիմա – Ֆրանսիա
Դոպան Սիլվիու – Ռումինիա
Դրագոմիրես Ադրիան – Ռումինիա
Դրապեր Կեվին – ԱՄՆ
Դրապեր Սյուզան – ԱՄՆ
Դրապեր Մարկուս Կրտսեր – ԱՄՆ
Ելիաս Ակրամ – ԱՄՆ
Ելիաս Լուրդիդ – ԱՄՆ
Ֆեդերսպիլ Մայքլ – ԱՄՆ
Ֆենտոն Դենիս – Բելգիա
Ֆոլներ Ժան-Չարլզ – Ֆրանսիա
Գայեմի Ալի – ԱՄՆ
Ղարիբյան Գեւորգ – Ֆրանսիա
Ղարիբյան Դիանա – Ֆրանսիա
Գորոդնիցկի Ռոման – Ռուսաստան
Գուրանդա Անտոն – Ռուսաստան
Հարությունյան Հովհաննես – ԱՄՆ
Հարությունյան Վանո – ԱՄՆ
Հելմինկ Ջեյմս – ԱՄՆ
Հեյաթ Ռոբերտ Բ. – ԱՄՆ
Հոմոտեսք Գաբրիել – Ռումինիա
Իվատա Ռյո – Ճապոնիա
Ջեյմս Ֆիլիպ Հովարդ – Մեծ Բրիտանիա
Յանյան Ասբեթ Ա. – Ավստրալիա
Թուֆեկցի Ասատուր – Ֆրանսիա
Ծարդուղյան Ժասմին – ԱՄՆ
Ջեսսիկա Վիլարեալ Ջեսս – ԱՄՆ
Վելչ Դավիդ – ԱՄՆ
Զեյթունալյան Լեոն – Լիբանան
Զեյթունալյան Կարապետ – ԱՄՆ
Զեյթունալյան … – Հայաստան
Զեյթունալյան … – Հայաստան
Զոնվելդ Ժան – Գերմանիա

Ինչպես նշեցինք, մասոնական բրգաձեւ կառույցը կուռ է եւ միասնական։ Այս առումով կասկածելի է թերթերից մեկի այն հրապարակումը, թե “Վաշինգտոնի օթյակն արդեն վաղուց հեռացել է դասական մասոնականությունից եւ, ըստ մասնագետների, իր հերթին բաժանված է երկու մասի “։

Որ, այսպես կոչված, Վաշինգտոնի օթյակի եւ, ասենք, Ֆրանսիայի մեծ օթյակի միջեւ հակասություն չկա, պատահաբար հայտնաբերեցինք նաեւ մասոնների ինտերնետային էջերից մեկում (FRANK-MASSONRY.RU)։ Ծանոթանալով այդ ռուսերեն սայթի նորություններին, “30 հուլիսի 2002թ. ” թվագրության տակ մի ուշագրավ հաղորդագրության հանդիպեցինք։ Ըստ այդմ, Ռուսաստանի Մեծ օթյակը, Կոլումբիա (ԱՄՆ) մայրաքաղաքային շրջանի Մեծ օթյակի եւ Ֆրանսիայի Ազգային Մեծ օթյակի հետ համատեղ, Երեւանի Արեւելքում կանոնավոր հիմնադրել են Հայաստանի Մեծ օթյակը։ Միաժամանակ պատշաճորեն իրականացվել է Հայաստանի Մեծ օթյակի հանդիսավոր արարողության, այսպես կոչված, “ինստալացիան “, Հայաստանի Մեծ օթյակի մեծ վարպետ է նշանակված միանգամայն հարգարժան եղբայր Քրիստոֆեր Սահակյանը։ Երեք Մեծ օթյակների անունից Հայաստանի Մեծ օթյակը ստացել է համատեղ “պատենտ՝ կանոնավոր աշխատանքներ իրականացնելու համար “։ Արարողությանն իրենց մասնակցությունն են բերել ԱՄՆ-ի Կոլումբիա մայրաքաղաքային շրջանի Մեծ օթյակի մեծ վարպետը, Ֆրանսիայի Ազգային Մեծ օթյակի մեծ վարպետը եւ Ռուսաստանի Մեծ օթյակի մեծ վարպետի պարտականությունների կատարողը։ Հայաստանի Մեծ օթյակը ճանաչելով որպես կանոնավոր եւ օրինականորեն հիմնադրված Մեծ օթյակ՝ Ռուսաստանի Մեծ օթյակը իր իրավասության տակից Երեւան քաղաքի Արեւելքում հիմնադրված Հայաստանի Մեծ օթյակի իրավասության տակ է փոխանցել “Cep ” (Любовь) հարգարժան օթյակը։

Նկատենք նաեւ, որ մեջբերված տեղեկատվությունը մասոնների սայթում տեղադրվել է հենց այն օրը, երբ մի քանի տասնյակ մասոններ հավաքվել եւ ինչ-ինչ հարցեր են քննարկել “Արմենիա ” հյուրանոցում, ապա կազմակերպել խնջույք։ Դրան, ինչպես նշեցինք, մասնակցել են ԱՄՆ պետդեպարտամենտի եւ Հայաստանում ԱՄՆ դեսպանատան ներկայացուցիչներ, նաեւ՝ բավականին բարձրաստիճան հայ պաշտոնյաներ։

Որոշակի փաստերից ելնելով, ենթադրում ենք, որ Հայաստանի Մեծ օթյակը “Երեւան քաղաքի Արեւելքում ” հիմնադրելու մեջ Աստծո տեղը զբաղեցնելու, գրավելու կամ Աստծուն հակադրվելու հակաաստվածային խորհուրդը կա (գուցե ծիսական խորհուրդը), քանզի, ինչպես հայտնի է, իր երկրորդ գալստյան ժամանակ Քրիստոսն Արեւելքից է գալու կամ երեւալու։ Նշված ենթադրությունը հիմնվում է նաեւ այն փաստի վրա, որ վերը մեջբերված տեղեկատվության մեջ երկու անգամ նշված է ոչ միայն այն քաղաքը (Երեւան), որտեղ հիմնադրվել է Հայաստանի Մեծ օթյակը, այլ՝ տարօրինակորեն նշված-շեշտադրված է նաեւ (ընդ որում՝ մեծատառերով) այդ քաղաքում հիշյալ օթյակի հիմնադրման աշխարհագրական վայրը կամ կողմը…

Ուշագրավ է նաեւ այն, որ օթյակի ղեկավար Քրիստա- փոր Սահակյանի անունը վերոհիշյալ սայթում Քրիստոֆեր է ներկայացված, մինչդեռ ռուսերենում այն Քրիստաֆոր պետք է լիներ։ Ի՞նչ է սա՝ վրիպա՞կ, թե՞ Լյուցիֆեր (լուսակիր) անվան նմանակում՝ խորհրդանշելու համար, որ սույն Քրիստոֆերը մեր ժամանակներում հայերիս համար խաչակիրն է, կրողը խաչի, սակայն ոչ թե որպես հարության, այլ մահվան գործիքի։ Այժմ այսքանով ավարտենք արտասահմանյան երեք օթյակների կողմից Երեւանում 2002թ. հիմնադրված Հայաստանի մեծ օթյակի ( “Ազատ եւ ընդունված քարտաշների գերագույն օթյակ հայոց ” հասարակական կազմակերպության) վերաբերյալ մեր անդրադարձը։ Միայն հավելենք, որ ստացած տեղեկությունների համաձայն, ՀՀ արդարադատության նախարարությունում նշված կազմակերպության գրանցումը, թե վերանվանումն արագացնելու համար (նախկինում կոչվել է “Ազատ եւ ընդունված քարտաշներ “) անձամբ միջնորդել է շատ ազդեցիկ մի անձնավորություն՝ ՀՀ նախկին վարչապետներից մեկը (Արմեն Դարբինյանն է – “Հայ-Արիներ “) ։

Ամենայն հավանականությամբ, ցանկացած պաշտոնյա կամ քաղաքական գործիչ կժխտի իր մասնակցությունը մասոնությանը, ինչպես վարվեց ՀՀ Ազգային ժողովի նախագահն այն բանից հետո, երբ Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդը հայ մասոնների թվում նշեց նաեւ Արթուր Բաղդասարյանի անունը։ Սակայն վերջինս կամ նրա շրջապատից որեւէ մեկը տարօրինակ կերպով ձայն-ծպտուն չհանեցին, երբ “Այբ-ֆե ” օրաթերթը 2003թ. ամռանը փաստարկված հրապարակեց Արթուր Բաղդասարյանի՝ ֆրանսիական ուշագրավ կապերի, այդ պետության երեւելիների կողմից խիստ առանձնահատուկ վերաբերմունքի արժանանալու մասին։ Մեկ այլ առիթով անպատասխան է մնացել հրապարակված տեղեկատվությունն այն մասին, ըստ որի, “մասնավորապես Ֆրանսիայի մասոնները բարի աչքով են նայում նրան, ինչպես ժամանակին՝ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին, երիտասարդ ու ժրաջան քաղաքական գործչի կնքահորը “։ Հիշենք նաեւ ԱԺ ներկայիս նախագահի նախկին հաճոյախոսությունները Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի հասցեին, ընդ որում, 1996թ. նախագահական ընտրությունների նախաշեմին, երբ ՀՀ նախագահի իրական վարկանիշը մեր հասարակության շրջանում ահավոր անկման էր հասել։ Այդ հաճոյախոսություններն ամփոփված են. “ՀՀ նախագահի ընտրություններ. 1996թ. սեպտեմբերի 22 ” խորագրի ներքո հրատարակված Արթուր Բաղդասարյանի “Լեւոն Տեր-Պետրոսյան. դիմանկարի փորձ ” գրքում ( “Մխիթար Գոշ ” հրատարակչություն, Երեւան, 1996)։

Նկատենք, որ Հայաստանի մասոնների ցուցակում քն- նարկվող անձանց միջեւ ընդհանրությունները շատ են. բոլորն էլ խելացի են եւ մեծ էներգիա ունեցող, չնայած ոչ մեծ տարիքին, քաղաքական լուրջ փորձ եւ արտասահմանի հետ պատկառելի կապեր ունեն։ Երիտասարդ տարիքից շատ չանցած հասցրել են բարձր պետական պաշտոններ գրավել, քաղաքական կուսակցություններ ղեկավարել եւ այժմվանից պատրաստվում են մի քանի տարի հետո կայանալիք եթե ոչ նախագահական, ապա խորհրդարանական ընտրություններին։ Հավասարակշիռ, հումորի զգացում ունեցող եւ հեռանկարային գործիչներ են։

Հայաստանում մասոնները, անշուշտ, եղել ու գործել են Հայաստանի Մեծ օթյակի հիմնադրումից դեռ շատ ու շատ տարիներ առաջ։ Ըստ մեր ստացած տեղեկությունների, նրանց գերակշիռ մեծամասնությունն այսօր էլ այդ օթյակի անդամ չէ։ Հայաստանում գտնվող հայ (համենայն դեպս, անձնագրով կամ պաշտոնապես) մասոնների վերաբերյալ շատ տեղեկություններ ուներ ՀՀ նախկին գլխավոր դատախազ Վլադիմիր Նազարյանը։ Այդ տպավորությունը ստացա նրա հետ 1993թ., թե 1994թ. իմ զրույցներից մեկի ժամանակ։ Այդ տարիներին մենք իրար հետ մտերիմ հարաբերություններ ունեինք, եւ նա հաճախ էր այցելում “Երկիր ” օրաթերթի իմ աշխատասենյակ՝ գրեթե ամեն անգամ մատուցելով նաեւ սեւ հումորի գոհարներ։ Այդ հանդիպումներից մեկի ժամանակ նա հայտնեց, որ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանից բացի, մասոններ են նաեւ Արա Սահակյանը եւ Վահրամ Փափազյանը։ Ցայսօր էլ անհասկանալի, մութ եւ խորհրդավոր պատճառով Վլադիմիր Նազարյանը 2002թ. ինքնասպանություն գործեց՝ իր հետ այն աշխարհ տանելով բազում գաղտնիքներ, ընդ որում, ոչ միայն մասոնների մասին։

Որոշ փաստերից եւ տեղեկություններից ելնելով՝ թերեւս, կարելի է եզրակացնել, որ մասոն է Ժիրայր Լիպարիտյանը՝ ՀՀ առաջին նախագահի երբեմնի գլխավոր խորհրդականը։ ՆԳ նախկին նախարար Վանո Սիրադեղյանը մասո՞ն է, թե՞ ոչ՝ հաստատապես չենք կարող ասել, բայց հիշենք, որ նախարարության շենքի մոտ՝ Գետառի ափին 1993 թե 1994թ. հենց նա հիմնեց “Օթյակ 02 ” սրճարանը։ Թերեւս, սխալված չենք լինի, եթե ասենք, որ մասոններ են “Ղարաբաղ ” կոմիտեի որոշ անդամներ։ Դրսի առավել բարձրաստիճան մասոնների կողմից ժամանակին նրանց հետ տարված աշխատանքի մասին է գրել իրավաբան, բանասեր, մանկավարժ, արցախյան պատերազմի վետերան Բորիս Տեր-Մեդնիկյանն իր գրքում ( ” Армянский вопрос. Мы и Россия “, “Հայաստան ” հրատարակչություն, 2001թ., էջ 78)։

1994թ. դեկտեմբերի վերջերին “Երկիր ” օրաթերթի իմ աշխատասենյակ այցելեց միջահասակ մի մարդ, եթե չեմ սխալվում, Սահակ անունով։ Նա ներկայացավ որպես Կարեն Դեմիրճյանի ղեկավարած “Հայէլեկտրամեքենա ” գործարանի աշխատակից։ Այդ մարդը տպավորված էր Վանոյի բացած “Օթյակ 02 ” սրճարանի վերաբերյալ “Երկրում ” հրապարակված իմ հոդվածից։ Մոտ կես ժամ զրուցելուց հետո, երբ իմ հանդեպ նրա վստահությունն ավելի խորացավ, անակնկալ այցելուն հայտնեց, որ ազդեցիկ կուսակցություններից մեկի՝ ԱԺՄ-ի նախագահ Վազգեն Մանուկյանը մասոն է։ Ապա տեղեկացրեց, որ տանն ունի արտասահմանում հրապարակված մի պարբերական, ըստ որի, այդ ընդդիմադիր գործիչը Կանադայում գտնվող մասոնական “Գլոբալ փանել ” օթյակի անդամ է։ Ի պատասխան իմ խնդրանքի, խոստացավ, որ 2-3 օրից կբերի, ցույց կտա այդ պարբերականը։ Սակայն, ինչպես ասում են, շաբաթն ուրբաթից շուտ եկավ. Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի կամոք դեկտեմբերի 28-ի երեկոյան ուժայինները ներխուժեցին “Երկիր ” օրաթերթի խմբագրություն, եղած գույքը, փաստաթղթերը բռնագրավեցին, խմբագրությունը տևականորեն փակեցին։ Այդ մարդը հետագայում ինձ հանդիպելու հնարավորություն չունեցավ։ Ես նույնպես կորցրի նրան հանդիպելու հնարավորությունը, քանի որ վերջինիս հասցեն, հեռախոսահամարը՝ թղթերից մեկի վրա գրառած, մնաց խմբագրությունում ու կորավ։ Այդպես էլ խնդիրն ինձ համար անորոշ մնաց:

Ի դեպ, ընդդիմադիր բառը թող որեւէ մեկի զարմանքը չհարուցի։ Ովքեր կարդացել են “Հայ Դատ ” կազմակերպության դեռ տարիներ առաջ հրատարակած պարբերականները կամ համապատասխան այլ նյութեր, նրանց հայտնի է, որ այդպիսի հակադրումը մասոնական ձեռագրի արտահայտություն կարող է լինել. արտասահմանի բարձրաստիճան մասոնները, ընդհանրապես, գործն այնպես են կազմակերպում, որ ով էլ հաղթի, հաղթեն իրենք։

Ընթերցողը, անշուշտ, կհարցնի՝ ո՞վ է Հայաստանում մասոնական օթյակի գրանցումը կամ անվանափոխումն արագացնելու համար միջնորդած անձնավորությունը: Այս պարագայում անուններ չենք հրապարակի (դա ՀՀ նախկին վարչապետ Արմեն Դարբինյանն է – “Հայ-Արիներ “): Գրեթե վստահ ենք, որ անմիջապես հերքում է պահանջելու, քանի որ ճշմարտության բացահայտումն իր քաղաքական կարիերայի, ծրագրերի համար ինչ-որ չափով կարող է խանգարիչ լինել։ Առայժմ, միգուցե բացառությամբ՝ Հայաստանում գրանցված “Ազատ եւ ընդունված քարտաշների գերագույն օթյակ հայոց “-ի ղեկավարի, հայ մասոններից միայն մեկն է (կինոռեժիսոր Ռուբեն Գևորգյանցն է – “Հայ-Արիներ “), որ ծանոթ-մտերիմների, մտավորականների նեղ շրջանում խոստովանել կամ չի թաքցրել իր մասոն լինելը:

Մասոններին, ընդհանրապես, կարելի է ճանաչել նրանց որդեգրած եւ հաճախ նաեւ քարոզած “արժեքներին ” հետեւելով։ Դրանք արեւմտյան արժեքներ են՝ ուղեկցվող այնպիսի “դեմոկրատիայի ” տարփողմամբ եւ պաշտպանությամբ, որի սուր սլաքն ուղղված է պետության եւ ազգի, հասարակության հիմք հանդիսացող համակարգի եւ ազգային հոգեկերտվածքի դեմ։ Նրանցից ոմանք անուղղակիորեն հանդես են գալիս նաեւ մեր կրոնի դեմ՝ բացահայտ թե թաքուն, ուղղակիորեն թե անուղղակիորեն պաշտպանելով աղանդավորությունը եւ աղանդներին, սերտ հարաբերությունների մեջ մտնելով խոշորագույն աղանդների հետ կամ անխուսափելի համարելով “Եհովայի վկաների ” գրանցումը եւ, թերեւս, նաեւ ձգտելով դրան։

Մասոններին ճանաչելու համար յուրօրինակ լակմուսի թուղթ է վերջին զարգացումներում Հայաստանին ԱՄՆ-ի վասալը վերջնականապես դարձնելու կամ եվրոպական որոշ անընդունելի արժեքները է՛լ ավելի խորացնելու, ինչպես նաեւ հայ-թուրքական սահմանը անհապաղ եւ ցանկացած գնով բացելու նրանց ձգտումը՝ բացահայտ թե թաքուն։ Ուշադրություն դարձրեք, թե որքանո՞վ է համահունչ նրանց գործունեությունը գլոբալացման քաղաքականությանը։ Մասոններ փնտրեք նաեւ նրանց շարքերում, ովքեր Հայաստանը դարձրին Առեւտրի համաշխարհային կազմակերպության անդամ, ովքեր, անհարկի վարկեր վերցնելով ու շարունակելով այդ քաղաքականությունը, մեր երկիրը թաղեցին ու փութաջանորեն թաղում են ահռելի պարտքերի բեռի տակ՝ դարձնելով ձեւականորեն անկախ, իսկ իրականում էական կախման մեջ դնելով Միջազգային արժույթի հիմնադրամից եւ Համաշխարհային բանկից։

Մասոններին հայտնաբերելու համար կողմնորոշող կարող է լինել նաեւ նրանց դերակատարությունը կամ դիրքորոշումը մեր երկրի տնտեսության ավերման, ռազմավարական նշանակության օբյեկտները օտարներին վաճառելու կամ կառավարման հանձնելու գործում։ Մասոններն աշխատում են թույլ չտալ, որ Հայաստանը վերստին դառնա արդյունաբերական երկիր, մեր երկրի համար նրանք առժամանակ կանխորոշել են բաց երկնքի տակ մեծ շուկա լինելն ու հատկապես դրսից եկած մարդկանց սպասարկման ծառայությունների մատուցումը։ Մասոններին ճանաչելու մեկ այլ հատկանիշ կարող է լինել անհատական ծածկագրերի (իմա՝ սոցիալական ապահովության քարտերի) համակարգը Հայաստանում ներդնելու ոմանց սեւեռուն ձգտումը։ Թերեւս սխալված չենք լինի, եթե ասենք, որ հայ մասոնները, համագործակցելով իրենց դրսի եղբայրների հետ, կաշխատեն կատարել այնտեղից եկած հրահանգը եւ համատեղ ուժերով հասնել Հայաստանի ատոմային էլեկտրակայանի փակմանը։ Բացառված չէ, որ ոմանք տողերիս հեղինակին փորձեն մեղադրել փոքրիկ Հայաստանում այսքան շատ դավեր նյութողների գոյություն երեւակայելու մեջ, բայց մեր երկրում գոյություն ունի հինգերորդ շարասյուն, եւ դա, ցավոք, երեւակայություն չէ։

Վերը նշվածը, անշուշտ, դեռ բավարար չէ հայ մասոններին ճանաչելու համար։ Ձեր կողմից կասկածվող անձը դժվար թե մասոն լինի, եթե խելացի չէ, եթե նախկինում կամ այժմ լուրջ դիրք զբաղեցնող պետական պաշտոնյա, կուսակցական կամ կրոնական երեւելի գործիչ, խոշոր գործարար, խոշոր լրատվամիջոցի տեր կամ հասարակության մեջ նշանակալից դիրք զբաղեցնող որեւէ այլ անձ չէ։ Անգամ այս ամենի համընկնման պարագայում հավանական է, որ տվյալ անձը մասոն չլինի։

Ի դեպ, թող որեւէ մեկին չշփոթեցնի այն հանգամանքը, որ հայ մասոններից ոմանք երբեմն “ազգային ” բառն են շահարկում. դա ընդամենը յուրօրինակ ծխածածկույթ է։

Կարծում ենք, յուրաքանչյուր հայի համար պետք է տագնապալի լինի, որ հայաստանյան հեռուստաընկերություններից առնվազն երկուսի հետեւում կանգնած են մասոններ։ Այդ հեռուստաընկերությունները, նրբորեն թե ինտենսիվորեն իրականացնում են անբարոյականության քարոզչություն։ Բացի սրանից, այդ հեռուստաընկերությունների շատ հաղորդումներ աչքի են ընկնում մասոններին հատկանշող հենց վերոհիշյալ դրսեւորումներով, քաղաքականության իրականացմամբ։

Քանի որ խոսք եղավ մասոնների եւ մեր հանրապետու- թյան տնտեսության, ընդհանրապես ծաղկուն երկրի ավերման մասին, հիշենք “Գոլոս Արմենիի ” թերթում (22.06.2000) հրապարակված հարցազրույցը մինչեւ 1976թ. պետական անվտանգության զորքերում, այնուհետեւ ոստիկանությունում ծառայած, ոստիկանության պաշտոնաթող գնդապետ Գառնիկ Մարգարյանի հետ։ “80-ական թվականներին, – իր պատասխանում նշել է նա, – Հայաստանում զբաղվում էին տիեզերական պրոբլեմներով, որոշում խնդիրներ՝ կապված հարստացված ուրանի միջուկի հետ։ Հավելենք սրանց միջուկային արագացուցիչը եւ այն, որ 1989թ. դեկտեմբերի 1-ի դրությամբ Հայաստանում կար 3 մլն 900 հազար բնակչություն. դա հսկայական պոտենցիալ էր, որը ՀՀՇ-ական իշխանությունները սկսեցին նպատակաուղղված քանդել՝ իրենց տերերի ցուցումով “։ Պատասխանելով “ո՞ւմ նկատի ունեք՝ տերեր ասելով ” հարցին, Գառնիկ Մարգարյանն ասել է. “Դեռ այն ժամանակ մեզ մոտ տեղեկատվություն կար ՀՀՇ-ի վերնախավի առանձին դեմքերի այցելությունների վերաբերյալ, մասնավորապես, Փարիզ. ես նկատի ունեմ մասոնական օթյակի գործիչների հարուստ թաղամասերը. դրանց մասին գիտե ամբողջ աշխարհը “։ Ի դեպ, այսօրվա Հայաստանի ղեկավարներից եւս երկուսն աչքի են ընկնում իրենց փարիզյան այցելություններով եւ այնտեղ քաղաքական շա՜տ լուրջ ուժերի, բարձրաստիճան դեմքերի բարձր մակարդակի եւ առանձնահատուկ վերաբերմունքին արժանանալով։ Ինչպես ասում են, հետեւությունները թողնենք ընթերցողներին, թեեւ բացառված չէ, որ նրանցից գոնե մեկի հարցում սխալվեմ։

ՀՀ նախկին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի (եւ ոչ միայն նրա՝ այն ժամանակվա իշխանության վերնախավից) մասոն լինելը պնդում է իր “Հայկական հարց. Մենք եւ Ռուսաստանը ” գրքում Բորիս Տեր-Մեդնիկյանը։ Այս գրքում հեղինակը նշել է նաեւ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի անցյալի այլ մանրամասներ. մասնավորապես, դեռ համալսարանի երկրորդ կուրսում նրա ստացած “Կազբեկ ” մականվան, հետագայում ՊԱԿ-ի ավագ լեյտենանտ հանդիսանալու, ապա ՀՀ նախագահ դարձած Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին՝ “հաղթողին “, ՊԱԿ-ի այն ժամանակվա նախագահ Կրյուչկովի սրտանց շնորհավորանքի եւ Մոսկվայից (ՊԱԿ-ի ավտոպարկից) նրան զրահապատ “Մերսեդես ” նվիրելու մասին։ Հիշենք, որ ՀՀ նախկին նախագահն իր պաշտոնավարության ընթացքում շրջում էր հենց այդ “Մերսեդես 500 “-ով։ Ըստ հեղինակի, 1988թ. դեկտեմբերի 10-ին Հայաստան այցելած Միխայիլ Գորբաչովը կատարել է խորամանկ քայլ։ Հեղինակի պնդմամբ, նրա անմիջական հանձնարարությամբ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը, ի թիվս “Ղարաբաղ ” կոմիտեի այլ անդամների, “ձերբակալվել ” եւ մի քանի օրից ուղեկցվել է Մոսկվա՝ “կոմֆորտային ” պայմաններում։ Դրանով “գենսեկ ” Գորբաչովը եւ նրան ենթակա հատուկ ծառայությունները միանգամից սպանել են երկու նապաստակ. մի կողմից ժողովրդի մեջ աճել է կոմիտեականների հեղինակությունը, քանի որ մարդիկ սիրում են նրանց, ովքեր տուժում են հանուն իրենց բարօրության, մյուս կողմից՝ ըստ հեղինակի, որոշ շրջանակներ ստացել են գերազանց հնարավորություն, առանց խանգարիչների, հանգիստ պայմաններում հաղորդակցվել այդ գործիչների հետ, անցկացնել որակավորման բարձրացման կուրսեր, տալ սպառիչ ցուցումներ եւ հրահանգներ, առաջիկա շատ բուռն ու վճռորոշ ժամանակաշրջանի համար։ Ինչպես եւ սպասվել է, Գորբաչովի եւ Կրյուչկովի վերոհիշյալ գործողությունը տվել է փայլուն արդյունք. Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը եւ այլք դարձել են հերոսներ։ Հայաստանում գումարվել են ժողովներ, փոթորկել բողոքի միտինգները, ընդունվել են հեղափոխական որոշումներ։ Բոլորը մեկ ձայնով պահանջել են կալանքից անհապաղ ազատել “խղճի եւ պատվի բանտարկյալներին “։ Նրանց ազատելու համար հենց Մոսկվայում հանդես են եկել Անդրեյ Սախարովը, Գալինա Ստարավոյտովան, ըստ հեղինակի, բոլորն էլ մասոններ, եւ բոլորը՝ այլախոհներ։ 1989թ. ապրիլին “Ղարաբաղ ” կոմիտեի խնդրո առարկա անդամները վերադարձել են Երեւան, որտեղ նրանց սպասվում էին բուռն “օվացիաներով ” ընդունելություն եւ անմոռանալի հանդիպում։

Անշուշտ, բացառված չէ, որ այս ամենը լինի վառ երեւակայության արտահայտություն։ Բայց, կան փաստեր, որոնք արժանահավատություն են հաղորդում Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի՝ մասոն լինելու վերաբերյալ պնդումներին, հրապարակումներին…

Ըստ Հայ Արիական Միաբանության առաջնորդ Արմեն Ավետիսյանի, Ազգային ժողովի նախագահ Արթուր Բաղդասարյանն այս տարվա հունվարի 12-ին Փարիզում օծվել է Հայաստանի Հանրապետության ապագա նախագահ (որի բացահայտումն ու արժեզրկումը ներկայումս թուլացրել են ԱԺ նախագահի հավակնությունները և նրա նկատմամբ միջազգային հետաքրքրությունը – “Հայ-Արիներ “): Մենք չգիտենք, թե որտեղից է Արմեն Ավետիսյանին այս տեղեկատվությունը, բայց եթե այն ճիշտ է, ապա ուշագրավ զուգադիպություն ենք արձանագրում “Ռոտարի միջազգային ” կազմակերպությունում (ակումբում) ընդունված կանոնակարգի հետ։ Այստեղ իրենց նախագահին ընտրում, նախապատրաստում են վաղօրոք՝ մեկուկես տարի առաջ, չնայած գործող նախագահի առկայությանը…

Ոմանց մոտ առանձնակի ուշադրություն է գրավել Ֆրանսիա Արթուր Բաղդասարյանի կատարած այցի առանձնակի երկար (մեկ շաբաթ) տեւողությունը։

Հիշո՞ւմ եք հայտնի իմաստնությունը՝ ծառի մասին դատ- ում են իր պտղից։ Դա՞ռն է այն, թե՞ քաղցր՝ ժամանակը ցույց կտա, կապացուցի։ Մասոնների պարագայում, սակայն, քանի որ առկա է մարդկային մտքի եւ խորամանկության գործոնը, ամեն ինչ այդքան պարզ, հասարակ եւ անմիջական չէ. պտուղն առաջին տպավորությամբ, շնորհիվ հմուտ ժողովրդահաճո քարոզչության, կարող է քաղցր թվալ, բայց լինել թունավոր։ Կարող են նաեւ ժամանակավորապես արվել լավ, ժողովրդաշահ գործեր՝ նրա վստահությունը շահելու եւ ավելի մեծ հնարավորություններ ձեռք բերելու համար, իսկ հետո… Բնության թե տիեզերքի օրենքներից, վերոհիշյալ իմաստնությունից, վերջին հաշվով, շեղում չի կարող լինել։

“Ծառերից ” մեկի մասին դատելով իր “պտղից “՝ մեր ժողովուրդն արդեն կարծիք, գնահատական ուներ նրա պաշտոնավարության հենց սկզբնական շրջանում, ավելի որոշակի, 1992 թվականից սկսած։ Խոսքը ՀՀ առաջին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի մասին է Գրականության ինստիտուտում աշխատած տարիներին ԿԳԲ-ի հետ նրա ունեցած կապերը փաստող շատ հետաքրքիր փաստաթղթեր կային դաշնակցական կարկառուն գործիչներից մեկի, այժմ հանգուցյալ՝ ընկեր Խաժակի մոտ։ Այդ փաստաթղթերից մի քանիսը ՊԱԿ-ի ինչ-որ գործակալի, թե աշխատակցի զեկույցներն էին իր կենտրոնին, վերադասին, որոնցում նա, կարծես դիտորդի կարգավիճակում լինելով, մանրամասն, հանգամանորեն բնութագրել էր ՊԱԿ-ի հատուկ վարժարանում պատրաստություն անցնող Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին։ ԿԳԲ-ի հետ նրա կապի վերաբերյալ այն տարիներին գրեց ՀՅԴ թերթերից “Ազատամարտը “։ Սակայն հրապարակումները չշարունակվեցին, վերոհիշյալ փաստաթղթերն էլ թերթում չտպագրվեցին սփյուռքի որոշ դաշնակցականների պահանջով, որոնք իրենց այդ դիրքորոշումը, անկեղծորեն թե ձեւականորեն, պատճառաբանել էին նրանով, որ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը, ի վերջո, մեր հանրապետության նախագահն է, չի կարելի այդպես վարվել։

Ինքնին հասկանալի է, որ ՊԱԿ-ի հետ կապը, նրա գործակալ կամ սպա լինելը դեռ չի նշանակում մասոն լինել։ Սակայն այս առումով ուշագրավն այն է, որ ՊԱԿ-ի հետ լուրջ կապեր ունենալով հանդերձ, Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը հետագայում անցավ արցախյան (ղարաբաղյան) շարժման գլուխ։ Ընդ որում, այդ շարժումից իր թիմակիցների հետ դուրս կամ երկրորդ պլան մղեց շարժման իսկական սկզբնավորողներին եւ առաջամարտիկներին, “Ղարաբաղ ” կոմիտեի որոշ հիմնադիրների, հայրենասեր եւ ազգային մտածողության տեր մի շարք անձանց։ Հետաքրքիր է նաեւ, որ չնայած ԽՍՀՄ ղեկավար Միխայիլ Գորբաչովի եւ ՊԱԿ-ի համար Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի արտաքուստ անհանդուրժելի գործունեությանը, ՊԱԿ-ը նրան զսպելու կամ չեզոքացնելու ուղղությամբ ոչինչ չձեռնարկեց։ Էլ ավելի ուշագրավ է ԽՍՀՄ-ը հօգուտ Արեւմուտքի քանդած, ներսից պայթեցրած Գորբաչովին անվստահելի պաշտոնյաներից մեկի՝ ԽՍՀՄ ՊԱԿ-ի այն ժամանակվա նախագահ Կրյուչկովի կողմից զրահապատ “Մերսեդես-500 “-ը նվեր ստանալը (ՊԱԿ-ի ավտոպարկից)։ Դա նույնն է, թե նշված նվերը Միխայիլ Գորբաչովի կողմից էր, որովհետեւ դժվար է հավատալ, թե ՊԱԿ-ի ղեկավարն առանց նրա համաձայնության կամ գոնե առանց նրա գիտության է այդ շատ թանկարժեք ավտոմեքենան նվիրել Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին։ Եվ հարց չի՞ առաջանում, թե այդ ի՞նչ ծառայությունների՝ Հայաստանը ԽՍՀՄ-ից պոկելո՞ւ, անկախանալո՞ւ, ավելի վաղ Կրեմլին այնքան անախորժություններ պատճառած արցախյան շարժմա՞ն…

Նյու Յորքում հրատարակված “U NYYOM SYETE ” շաբաթաթերթը տարիներ առաջ, ի թիվս Վրաստանի, Մոլդովայի, Ուկրաինայի եւ ԽՍՀՄ նախկին հանրապետությունների այլ ղեկավարների, Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի վերաբերյալ գրեց մասնավորապես հետեւյալը. “Ասում են, թե ՀՀ պրեզիդենտը միջազգային մասոնական ֆրանսիական բարձրագույն օթյակի եղբայրակցության անդամ է եւ վերջերս հրապարակայնորեն հայտարարեց, որ Ժակ Շիրակը իր մտերիմ ընկերն է “։ Նույն հրապարակման մեջ, դարձյալ հղում կատարելով ժողովրդի վրա (ինչ է խոսում ժողովուրդն իր նախագահի մասին), նշված է, թե Լևոն Տեր-Պետրոսյանի ընտանիքն ունի 150 մլն դոլարի կարողություն…

Նույն վիթխարի կապիտալի առնչությամբ արտահայտվելով, Ռուբեն Բարենցն իր “Ավետիս ” գրքում (Երեւան, 2003թ., “Երեւանի աշխարհաքաղաքական ակումբ “) գրել է, որ այդ կապիտալը հայկական չէ։ Հեղինակն այս ամենը միանգամայն ձեռնտու է համարում “համաշխարհային ֆինանսական սիոնիստական մաֆիային “։

“Դեռ Հին Կտակարանում ” – գրում է Ռուբեն Բարենցը, – “հիշատակվում է հրեուհիների մարմնի օգտագործման մասին՝ որպես զենք հրեական էթնոկորպորացիայի սեփական քաղաքական խնդիրները լուծելու համար “։

Գրքի հեղինակը որպես օրինակներ նշում է փարավոնի ծոցը խցկված վարակված գեղեցկուհի Սառայի մասին։ Նաեւ՝ Յուդիֆի, որը սիրուհու տեսքով վստահություն ձեռք բերեց բաբելոնյան զորապետ Օլոֆերնի մոտ եւ սեփական ձեռքերով կտրեց նրա գլուխը։ Ռուբեն Բարենցը նաեւ հիշեցնում է, որ շատ ժամանակ չի անցել, երբ մոսադական հետախուզությունը գեղեցկուհի Լեւինսկային դեմ տվեց Բիլլ Քլինթոնին՝ աղմկելով այդ մասին ամբողջ աշխարհում, եւ ԱՄՆ-ի նախագահին հարկադրելով համագործակցության՝ պոկելով նրանից մի շարք պարտավորություններ եւ դրանով հանդերձ, ամերիկյան հակահետախուզությունը “հանկարծ ” դարձավ անօգնական։

Լեւոն Տեր-Պետրոսյանն իր հրեա կնոջ (Լյուդայի) հետ ծանոթացել է Սանկտ-Պետերբուրգում, ուր գտնվելիս է եղել դոկտորականը պաշտպանելու նպատակով։ Այստեղ նրա գիտական աշխատանքի ղեկավարը եղել է Կարեն Յուզբաշյանը, որի կինը նույնպես հրեա էր։ Տիկին Լյուդմիլան նրա շրջապատից է եղել, հավանաբար, հենց նրանք էլ ծանոթացրել են ՀՀ ապագա նախագահի հետ։ Սանկտ-Պետերբուրգում նույն ընկերախմբի անդամներից է եղել նաեւ հետագայում հանրահայտ Գալինա Ստարավոյտովան։ Այսօր հավանաբար քչերն են հիշում, որ նա տարիներ անց դարձավ ոչ միայն ՌԴ նախագահ Բորիս Ելցինի խորհրդականը՝ ազգային հարցերով, այլեւ՝ “Դեմոկրատական Ռուսաստան ” շարժման համանախագահն էր։ Թե դա ինչ շարժում էր, եւ այդպիսի դեմոկրատական շարժումն ու շարժումներն ուր տարան, ինչ վիճակի հասցրին Ռուսաստանը, կարծում ենք, հանրահայտ է։ Գալինա Ստարավոյտովային սպանեցին 1998թ.։

Թել Ավիվում 1958թ. հրապարակված եւ ԽՍՀՄ հրեաներին ուղղված գաղտնի հրահանգում կարդում ենք. “Եթե հնարավոր չէ շրջափակել եւ մեկուսացնել երիտասարդ ու հեռանկարային գոյին (ոչ հրեաներին որոշ հրեաների կողմից տրված արհամարհական անվանում – Ա. Հ.), ուրեմն նրան հարկավոր է դարձնել կառավարելի։ Հրապուրեք նրանց ձեր շրջապատի մեջ, նրանց շուրջ ստեղծեք հրեական խիտ օղակ, զրկեք նրանց իրենց շրջապատից, իրենց ծանոթներից։ Պարտադրեք նրանց ամուսնանալ հրեա կանանց հետ եւ միայն դրանից հետո բացեք նրանց առաջ փակ դռները։ Մի՛ վախեցեք, նրանց երեխաները, միեւնույն է, մերն են լինելու։ Ում ցուլն էլ որ թռչի մեր կովի վրա, միեւնույն է, հորթը մերն է (հրեաները, որոնք տիրապետում էին հնագույն գիտությանը, դեռ Քրիստոսի ծննդից առաջ գիտեին, որ կնոջ գենը դոմինանտ՝ գերիշխող է – Ա. Հ.)։ Օգնելով նման գոյին՝ դուք ձեր լուման եք մուծում մեր՝ հրեական համայնքի գործին։ Այդուհետ նման գոյերի աշխատավարձը մեր ազգային եկամուտն է։ Հանուն իրենց երեխաների, նրանք կկորցնեն իրենց քաղաքացիական պարտքի զգացումը եւ, համենայն դեպս, հակասամիտ այլեւս չեն լինի։ Հրեա կնոջ հետ կենակցելը մեր միջոցներից մեկն է, որով տաղանդավոր գոյերին մենք ներառում ենք մեր ազդեցության ու մեր շահերի ոլորտը։ Ամուսնացնել է պետք գեղեցիկ եւ առողջ գոյ կանանց հետ, թող նրանք մեզ համար առողջ սերունդ ծնեն, թող բարեփոխեն մեր ցեղը։ Այդպիսով յուրաքանչյուր հեռանկարային գոյին՝ հրեա ընկերուհի կամ ընկեր “։

Ավելի քան երկու հազարամյակ է բաժանում Հայաստանի երրորդ հանրապետության առաջին նախագահի կնոջը պատմական Հայաստանի թագավոր Տիգրան Մեծի հարեմի առաջին կամ գլխավոր կնոջից, որը նույնպես հրեա էր։ Հենց Տիգրան Մեծն է, որ մի քանի հարյուր հազար հրեաների բերեց ու բնակեցրեց Մեծ Հայքում։ Ասում են, որ նրանց մի մասը հետագայում գնացել է, բայց մի մասը մնացել է, ավելին՝ հետագայում հրեական մի քանի խոշոր ներհոսքեր էլ են եղել Հայաստան։

Թողնենք հազարամյակների եւ հարյուրամյակների վաղեմություն ունեցող պատմական անցքերը։ Նորից անդրադառնանք ՀՀ նախկին նախագահի կնոջը։ Ո՞վ է նա… Մեզ հետաքրքրողն ընդամենը մեկ հարց է. նա այն անձնավորությունների՞ց է արդյոք, որոնց կարելի է գաղափարական համարել, տվյալ պարագայում նաեւ՝ “կուլիսային ” քաղաքականությամբ զբաղված։ Նրանցից ոմանք, ովքեր քիչ թե շատ մոտիկից են ճանաչել նշված կնոջը, չբացառելով նրա գաղափարական ստվերային աշխատանքը, այնուամենայնիվ, այդպիսի կարծիք չունեն նրա մասին։ Այս պարագայում կարելի է ենթադրել, որ տիկին Լյուդմիլան ընդամենը միջնորդ, կապող օղակ է հանդիսացել ամուսնու եւ իր քեռու միջեւ, այսինքն՝ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի զոքանչի եղբոր։ Ո՞վ է նա… Այսօր, թերեւս, քչերը կհիշեն առաջին նախագահի զոքանչին, որը Հայաստանում 90-ականներին պատահարի զոհ դարձավ՝ բաղնիքում լողանալիս խաշվեց, այրվեց իր վրա հանկարծակի թափված եռման ջրից: Մինչ Երեւան գալը, նա ապրել է Իսրայելում՝ եղբոր մոտ, որը, ըստ մեր ստացած հավաստի տեղեկատվության, Իսրայելի հատուկ ծառայության՝ Մոսադի գնդապետ է։ Բացառված չէ, որ հանրապետության նախկին նախագահի զոքանչը կապող օղակ հանդիսացած լինի իր փեսայի եւ եղբոր միջեւ։

Երբ ՀՀ նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը 1992թ. Հայաստանից արտաքսեց ՀՅԴ բյուրոյի առաջնորդին՝ Հրայր Մարուխյանին, վերջինս գնաց խաղաղությամբ եւ չդիմեց քայլերի, որոնք կավարտվեին արյունահեղությամբ։ Սակայն գնալուց առաջ նա ասաց մոտավորապես հետեւյալը՝ ես կգնամ, բայց դուք կիմանաք՝ ով էր սատանան, եւ ով՝ հրեշտակը… Հետագայում, երբ ՀՅԴ բյուրոյի ղեկավարը Աթենքում էր, նրան անգիտակից վիճակում գտան ծովափում։ Թե ի՞նչ էր տեղի ունեցել նրա հետ ծովում լողալիս, ո՞վ էր նրա գրեթե անշնչացած մարմինը հասցրել լողափ, այդպես էլ մնաց անհայտ եւ խորհրդավոր։ Հայտնի է, սակայն, որ հատուկ ծառայություններն ունեն մարդու վրա ազդեցության այդպիսի հատուկ միջոցներ. բավական է ջրի տակից ակնթարթային ներարկում կատարել ոտքին, եւ, ասենք, ուղեղի ցնցակաթվածը (ինսուլտը) պատրաստ է։ Ինչպես հայտնի է, անկողնուն գամված Հրայր Մարուխյանը, այդպես էլ գիտակցության չգալով, ծանր եւ երկարատեւ հիվանդությունից հետո մահացավ։

Այն ժամանակ, երբ ՀՅԴ բյուրոյի առաջնորդն արտաքսվեց Հայաստանից, դեռ չգիտեի, որ մասոնների աստվածը… Լյուցիֆերն է, սատանան։ Համապատասխան գրականությունում, օրինակ, Երեմեյ Պարնովի “Լյուցիֆերի գահը ” գրքում (Մոսկվա, Քաղ.հրատ, 1991թ.) կան տեղեկություններ այս մասին։ Ասում են, թե ցածր աստիճանների մասոնները, ինչպես նաեւ մասոնական տիպի կամ մասոնական նպատակներին հասնելու համար ստեղծված կազմակերպությունների անդամները չգիտեն սարսափելի ճշմարտության մասին։ Մասոնների աստծո ով լինելու եւ այս առնչությամբ մասոնական կազմակերպություններ անդամագրվողների մեծամասնության բացարձակ անտեղյակության մասին է գրել նաեւ Արտավազդ Ավագյանը կամ այդ անուն-ազգանվամբ հանդես եկած անձնավորությունը՝ դոկտոր Քետի Բերնեսին ուղղված իր 04.12.2003թ. նամակում։

Ընթերցողը, սակայն, կարող է հարցնել՝ իսկ ի՞նչ կապ ունի այս ամենի հետ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը։ Եթե մինչեւ իսկ ճիշտ են հրապարակումները եւ պնդումները նրա մասոն (Ֆրանսիայի “Մեծ Արեւելք ” մասոնական օթյակի անդամ) լինելու վերաբերյալ, ապա մի՞թե հնարավոր չէ, որ նա մասոնների աստծո ինքնությանն անտեղյակ լինի։ Ներկայացնենք որոշակի փաստեր, ինչպես ասում են, հետեւությունները թողնելով ընթերցողներին։ Եվ որպեսզի վերջիններիս խնդիրը հասկանալի լինի, հարկադրված ենք փոքր-ինչ հեռվից սկսել՝ ԱՄՆ-ից եւ նրա դոլարից…

Շատերին է հայտնի սատանայի եւ փողի աստծո (Մամոնայի) ընդհանրությունը։ Թերեւս, պատահական չէ, որ մասոնները փողի վրա արտահայտել են իրենց առավել կարեւոր սիմվոլիկան-խորհրդանիշերը. գուցե դրանում նաեւ սատանայական իմա՞ստ են դրել՝ մոգական հատկություն ենթադրելով կամ ակնկալելով, քանի որ մարդիկ հաճախ են շփվում փողի հետ՝ ունենալով այն իրենց ձեռքում կամ գրպանում, ծոցագրպանում եւ այլուր։ Ե՛վ նախկինում, ե՛ւ այսօր աշխարհում առավել տարածված ու հայտնի վճարամիջոցը դոլարն է։ Թերեւս, սա նախապես ծրագրելով է նաեւ, որ մասոններն իրենց խորհրդանիշերը դրել են դոլարի վրա։ Ընդ որում, կարծես սկզբունք լինի դրա համար ոչ թե մետաղադրամի, այլ թղթադրամի ընտրությունը։ Ավելին. քանի որ մասոնները՝ որպես “ազատ որմնադիրներ ” եւ “այս աշխարհի ճարտարապետներ “, շատ են կարեւորում հիմնաքարի գաղափարը, իրենց խորհրդանիշերն արտահայտելու համար ընտրել են դրամական համակարգի (բուրգի) հիմքում, սկզբում գտնվողը՝ ամենափոքր դրամական միավորը։ Չէ՞ որ մնացած, ավելի բարձր արժողության թղթադրամները դրան հաջորդում են, եւ այն, ինչ որ հիմքում է դրված, իր խորհրդաբանությամբ որոշիչ է դառնում ամբողջ համակարգի՝ դրամական բուրգի համար։ ԱՄՆ-ի դոլարների պարագայում դա 1 դոլարանոցն է։ Ավելի բարձր արժողության դոլարների վրա էլ միգուցե կան մասոնական ինչ-որ խորհրդանիշեր, սակայն վստահաբար կարող ենք ասել, որ դրանք կենտրոնացված են հենց 1 դոլարանոցի վրա։ Մեզանում ոմանք, անտեղյակ դոլարի գաղտնիքին ու մինչեւ իսկ չնկատելով 1 դոլարանոցի վրա եղած խորհրդանիշերը, կարծես 6-րդ զգայարանով իմանալով ճշմարտությունը, ասում են, որ դոլարը սատանայի գործիքն է կամ զենքը։

Ովքեր քիչ թե շատ ծանոթ են մասոնությանը, գիտենք, որ “կրոնա “-քաղաքական այդ մաֆիայում գերիշխող է խորհրդապաշտությունը։ ԱՄՆ-ը մասոնների կողմից սկզբնապես եւ իմաստավորված կերպով հիմնվել է իբրեւ 13 նահանգների միություն։ Ուշադրություն բեւեռենք այս թվին, այն ունի մեծ խորհուրդ, որին կանդրադառնանք քիչ հետո։ ԱՄՆ-ի առաջին դրոշի վրա 13 աստղիկ էր եւ 13 շերտ՝ երկու գույնի եւ միմյանց հաջորդող։ Այդ 13 շերտն առկա է նաեւ ԱՄՆ-ի այսօրվա դրոշի վրա։ ԱՄՆ-ի Կոնգրեսը 1817թ. որոշում ընդունեց վերադառնալ 13 շերտին՝ անկախ նրանից, թե հետագայում քանի նահանգ կունենա ԱՄՆ-ը։ Դրոշի եւ դոլարի բուն տերերի կողմից այնքան մեծ է այդ 13-ի պաշտամունքը եւ դրան տված կարեւորությունը, որ այդ թիվը՝ ծածկագրված ձեւով, արտահայտված է նաեւ դոլարի չափերով. ԱՄՆ-ի ե՛ւ 1 դոլարանոցի, ե՛ւ այլ արժողության թղթադրամների լայնքը 6,7 սմ է (6+7=13), իսկ երկարությունը՝ 15,7 սմ (1+5+7=13)։ Հնարավոր է գործարանային չնչին (+ / – 0,5 մմ) շեղում այդ չափերից։ 1 դոլարանոցի հետեւի աջ կողմում պատկերված է ԱՄՆ-ի պետական գերբավոր կնիքը կամ գերբը, որի վերեւի մասում արտահայտված է հնգաթեւ 13 աստղիկ։ Թերեւս, դա կարող էր սովորական թվալ՝ իբրեւ ԱՄՆ-ի գոյության սկզբում 13 նահանգներից բաղկացած լինելու խորհրդանիշ, եթե չլինեին այլ փաստեր, որոնց համատեքստում պետք է դիտարկել այդ իրողությունը։ Օրինակ, այդ 13 աստղիկը պատկերված են “Դավթի աստղ ” կոչվածի ձեւով՝ իրար մեջ մտած երկու եռանկյունիների։ Ի դեպ, նկատենք, որ վերոհիշյալ աստղը ոչ միայն հրեաների ազգային եւ Իսրայելի պետական խորհրդանիշն է (ինչպես հայերիս պարագայում՝ Արարատը), այլեւ ամերիկյան նահանգներից մեկի խորհրդանիշը կամ զինանշանը։ Մի՞թե հարց չի ծնվում՝ ԱՄՆ-ում եւ Իսրայելում ոմանք ինչո՞ւ են այդքան սիրում իրար հանդիպակաց, իրար մեջ մտած եռանկյունիների ձեւով այդ վեցաթեւ աստղը։

Զինանշանում պատկերված արծիվն իր մագիլներից մեկով պահել է 13 հատ նետ։ Դրանք ուղղված են նրանց դեմ, ում հակառակվում են, իսկ ավելի որոշակի՝ Աստծո դեմ, քանի որ “Սատանայի դյուժինը “՝ 13-ը, ներկայացնող այդ նետերն ուղղված են ե՛ւ դեպի վեր, ե՛ւ դեպի աջ։ Ընդամենը հիշենք, որ Քրիստոսը համբարձվելուց հետո բազմեց Հոր աջ կողմը։ Ընդունված է, որ աջը հաջողության, առաջընթացի, բարու եւ Աստծո խորհրդանիշ է, մինչդեռ ձախը՝ ճիշտ հակառակը։ Իր մյուս մագիլով նույն արծիվը պահել է մի ճյուղ, որը 13 բողբոջ եւ 13 տերեւ ունի։ Արծիվն ինքը վահանավորված է ԱՄՆ-ի դրոշով՝ բաղկացած 13 շերտից։ Գիշատիչ թռչունն իր կեռ կտուցով պահել է մի ժապավեն, որի վրա լատիներեն 13 տառերով գրված է՝ E PLURIBUS UNUN (բազմությունից դեպի միակը)։ Բազմությունը, կարծում ենք, ինքնին հասկանալի է, որ աշխարհի ազգերը, ժողովուրդներն են, իսկ միա՞կը… Այդ ժապավենից մոտ կես սանտիմետր վերեւ պատկերված վեցաթեւ աստղը հուշում է, թե ովքեր եւ ով են այդ միակը։ Արծիվը նայում է դեպի ձախ, որի խորհրդանշական իմաստի մասին արդեն նշեցինք։ Իսկ ի՞նչ է պատկերված ձախ կողմում… Հայտնի բուրգն է՝ գագաթի եռանկյան մեջ շողարձակող աչքով, որից արծիվը, շողարձակմանը դիմահայաց լինելով, թերեւս հայցում ու ստանում է իմաստություն։

ԱՄՆ-ի 1 դոլարանոցի հետեւի ձախ կողմում ուղղահա- յաց 13 շարք քարերից բաղկացած բուրգի պատկերն է՝ ծայրանկյունային հանված քարով եւ փոխարինված եռանկյան մեջ պատկերված ամենատես աչքով՝ մասոնական հայտնի խորհրդանշով։ Արտավազդ Ավագյանի վերոհիշյալ նամակում ուշադրություն է հրավիրվում այն հանգամանքի վրա, որ հին մասոնությունը եռանկյունին սովորաբար օգտագործում է այդ աչքի հետ միասին։ Մասոնական խորհրդանիշերի մեջ, ըստ նրա, որեւէ այլ խորհրդանիշ իր իմաստով դրանից ավելի մեծ նշանակություն չունի։ Այն կոչվում է “Տիեզերքի Մեծ Ճարտարապետ “։ Ամբողջական խորհրդանիշը բուրգն է, որի վերեւում շողարձակող եռանկյան մեջ ամենատես աչքն է, ըստ նամակի հեղինակի, “Սատանայի աչքը “։ Նա տեղեկացնում է, որ իմաստության տերերը (մասոնները) ուղղորդում են մարդուն մի ճանապարհով, որը տանում է համաշխարհային միասնական կարգի։ Կարելի է հասկանալ, որ խոսքը Համաշխարհային կառավարության ստեղծման եւ նրա հաստատելիք միասնական կարգի մասին է։ Արտավազդ Ավագյանն իր վերոհիշյալ նամակում գրել է նաեւ “իլյումինանտների կազմակերպության ” մասին՝ հիմնադրված 1776թ. մայիսի 1-ին, ճիզվիտ Ադամ Վայսհաուպտի կողմից։ “Իլյումինանտ ” անունը վերցված է Լյուցիֆերից։ Իլյումինանտները, ըստ հեղինակի, նվիրված են եղել “Նոր Համաշխարհային Կարգին ” կամ “Համաշխարհային Մեկ Կառավարությանը “, որն այսօր ստույգ նպատակն է նրանց հետնորդների։ Նամակագրի հավաստիացմամբ, ամեն մի 1 դոլարանոց թղթադրամի վրա կա թվագրություն՝ 1776 (այսինքն՝ իլյումինանտների կազմակերպության ստեղծման տարեթիվը)։ Արտավազդ Ավագյանի տեղեկացմամբ, այդ տարեթիվն է արտահայտում բուրգի հիմքի կամ առաջին շարքի քարերին արտահայտվածը՝ MDCCLXXVI։ Իսկ ո՞վ է եղել Ադամ Վայսհաուպտը…

Ըստ “Հակաքրիստոսի էլեկտրոնային խայթը ” գրքում զետեղված դոկտոր Կոլ Սանդերսենի ելույթի (ք. Ապոկան, Վաշինգտոնի նահանգ, 1993 թ. ամառ), “1750թ. հրեա Բաուերը զբաղվում էր ոսկու արդյունահանմամբ, ապրում էր Ֆրանկֆուրտում։ Նրա ձեռնարկության ցուցանակը կարմիր վահան էր։ Նրա որդին դարձավ բանկիր, փոխեց ազգանունը՝ Բաուերից Ռոտշիլդ, որը նշանակում է կարմիր վահան։ Այդ բանկիր Ռոտշիլդն ուներ 5 տղա, որոնց մեկ առ մեկ ուղարկել էր տարբեր քաղաքներ՝ Լոնդոն, Փարիզ, Նեապոլ, Վիեննա, Ֆրանկֆուրտ, որպեսզի նրանք փողի միջոցով հսկման տակ պահեին այդ երկրները։ 1775թ. Ռոտշիլդը 12 այլ տղամարդկանց հետ կազմակերպել է “13-ի խորհուրդ “։ Նրանք Ադամ Վայսհաուպտին ընտրել են խորհրդի ղեկավար։ Ադամ Վայսհաուպտը (նշանակում է “Սպիտակ գլուխ “) պատկանում էր ճիզվիտների օրդենին (սատանայապաշտական կազմակերպություններից մեկը)։ Այդ խորհուրդը ներկայումս հսկում է ոչ միայն ԱՄՆ-ի, այլեւ ամբողջ եվրոպական համակարգը “…

1 դոլարանոցի վրա պատկերված բուրգի տակ, ժապավենում գրված է՝ NOVUS ORDO SECLORUM ( “Նոր համաշխարհային կարգ “, կամ “Ժամանակների նոր կարգ “), արտահայտում է համաշխարհային կառավարության ստեղծմանը ձգտողների կարգախոսը։ Արդեն հասկանալի է, որ խոսքը բազմությունից ընտրյալ մեկի, ավելի ճիշտ նրա որոշ ներկայացուցիչների կարգախոսի եւ նպատակի մասին է։ Ինչ վերաբերում է ընտրյալ լինելուն, դա անառարկելի է, միայն թե ամբողջ խնդիրն այն է՝ ո՞ւմ կողմից են ընտրված. Աստծո՞, թե՞ սատանայի…

Դարձյալ 1 դոլարանոցի հետեւի (վերին) մասում գրված է IN GOD WE TRUST, որը հայերեն թարգմանվում է “Աստծուն մենք վստահում ենք “։ Ձեր մտքով երբեւէ չի՞ անցել, թե “աստված ” բառը ի՞նչ գործ ունի մի այնպիսի իրողության հետ, ինչպիսին դոլարն է։ Այդքան հավատացյա՞լ էին ամերիկյան բնիկների ցեղասպանության հեղինակների ոչ հեռավոր հետնորդները, նրանց “միսիայի ” շարունակողները։ Նրանք, ում ժառանգները իրենց հերթին, երեւի դարձյալ հավատալով ու վստահելով նույն կամ իրենց Աստծուն, մասոն Հարրի Թրումենի ձեռքով չերկնչեցին Հերոսիմայի եւ Նագասակիի ատոմային ռմբակոծություններից։ Եվ եթե այդքան հավատացյալ էին, ապա իրականում ո՞ւմ էին հավատում ու վստահում, ո՞վ էր իրենց Աստվածը՝ արարիչ Աստվա՞ծը, թե՞ կործանման տանողը՝ սատանա- “աստվածը “։ Այդ հավատացյալների “միսիան ” շարունակողներն այսօր էլ նույն Աստծուն, նույն ուժին են հավատում ու վստահում։ Նույն դոլարով (կաշառքներով, դրամաշնորհներով, վարկերով եւ այլն), նույն վաշխառությամբ (տոկոսով, շահով փող տալով, որ թմրադեղ տալու է նմանվում) նրանք ստրկացնում ու նվաճում են աշխարհը՝ հետամուտ լինելով նոր աշխարհակարգի եւ համաշխարհային տիրապետության, ապա որոշակի քայլերի։ Համաշխարհային կառավարություն ստեղծելը եւ աշխարհին տիրելը նրանց համար ոչ թե վերջնական նպատակ, այլ միջոց է՝ սատանայի ղեկավարությամբ եւ նրա զորախմբի կազմում Աստծո դեմ ելնելու, նրա ծրագիրը խափանելու համար։ Եվ եթե “աստված ” բառը դոլարի վրա է, եւ դոլարը, իր վրա եղած այդ “աստվածով ” հանդերձ շատերի համար պաշտամունքի առարկա է, մի՞թե հասկանալի չէ, որ այդ աստվածը փողի աստվածն է՝ Մամոնան, սատանայի “մասնագիտացված ” դրսեւորումը, որը զորեղ է շատերի եսամոլությամբ, գայթակղվելու թուլությամբ։

Անդրադառնանք ԱՄՆ-ի 1 դոլարանոցի վրա 13-ների (ուղղակի միավորների տեսքով, թե ծածկագրված) այդքան մեծ առատությանը, որը ֆետիշացման-պաշտամունքի աստիճանի է հասած։ Կարծում ենք, արդեն հասկանալի է, որ դա ԱՄՆ-ի՝ սկզբում 13 նահանգներից բաղկացած լինելու հանգամանքով չի պայմանավորված։ Եվ, ուրեմն, ի՞նչ է խորհրդանշում “13 ” թիվը… Արտասահմանյան բազմաթիվ քաղաքների փողոցներում 13 համարի տներ, 13 հարկանի շենքեր չկան, իսկ հյուրանոցներում չկան այդ համարով հարկաբաժիններ։ Երբ ԽՍՀՄ-ում շինարարները շահագործման հանձնեցին տիեզերագնացների շենքը, նրանք դռների վրա փակցրին “12 “, “12ա ” եւ “14 ” համարները՝ խուսափելով 13-ից։ Ըստ “Արգումենտի ի ֆակտի ” պարբերականում 1998 թ. հրապարակված Վիկտորյա Շկարովսկայայի “Ուրբաթ, 13 ” հոդվածի, շատ ավիաընկերությունների (Ավստրիա, Գերմանիա, Սկանդինավյան երկրներ, Շվեյցարիա) օդանավերում դժվար թե գտնեք 13-րդ շարքը։ Նույն հրապարակման համաձայն, “Իոհան Վոլֆգանգ Գյոթեն ուրբաթ, ամսի 13-ին գերադասում էր, համենայն դեպս, մնալ անկողնում։ Նապոլեոն Բոնապարտն այդ օրը ձեռնպահ էր մնում ռազմական գործողություններից, իսկ Օտտո Ֆոն Բիսմարկը ոչ մի փաստաթուղթ չէր ստորագրում “։ Համարվում է, թե “13 ” թվի չար ուժը հատկապես մեծանում է, եթե ամսի 13-ը ուրբաթ է, քանի որ ինչպես հայտնի է, ուրբաթ օրն են խաչել Հիսուս Քրիստոսին։ Այդ օրը, ըստ նույն հրապարակման, “անվանում են “չարի օր “, որն, իբր, հղի է չարագուշակ անկանխատեսելիությամբ։ Հազվագյուտ նավեր են նավարկության դուրս գալիս ուրբաթ օրը, ամսի 13-ին՝ հաճախ զանազան պատրվակներով մինչեւ հաջորդ օրը հետաձգելով նավարկությունը։ Եվրոպական շատ երկրներում ծրագրված վիրահատություններն այդ “դժբախտ ” ուրբաթ օրը չեն նշանակում… “Սատանայի դյուժինի ” նկատմամբ վախը, որն Արեւմուտքում բավականին տարածված երեւույթ է, նույնիսկ մտցված է նյարդային հիվանդությունների դասակարգման մեջ՝ “triascadekaphobea ” ( “վախ թվի նկատմամբ “) անվամբ “։ Ըստ “Ուրբաթ, տասներեքը ” հոդվածի, “…դեռ հին հույներն ու հռոմեացիներն էին խուսափում 13 թվից, որն, իբր, դժբախտություններ է բերում։ Իսկ հին գերմանների դիցաբանության մեջ պահպանվում է մի առասպել Վալհալլայում 12 աստվածների խնջույքի մասին, որը նույնպես ողբալի ավարտ ունեցավ նրանց գործընկերոջ՝ վեճի եւ գիտության աստված Լոքիի անկոչ այցի հետեւանքով։ Նա դարձավ տասներեքերորդը եւ փչացրեց խնջույքը. երկնաբնակները գժտվեցին, որի պատճառով սպանվեց աստվածների սիրելին՝ Բալդրը “։ Այստեղ եւս առկա է “12+1 “-ի արդյունք հանդիսացող 13-ը կամ տասներեքերորդը։ Շատ ժողովուրդների շրջանում սնահավատություն կա՝ “տասներեքով մի սեղանի շուրջ չնստել “, քանի որ նրանցից մեկը մինչեւ տարեվերջ կհեռանա կյանքից։ Սա իր արտահայտությունն է գտել ռուսական “տասներեքերորդ հյուրը սեղանի տակն անցնի ” ասացվածքում “։ Հիշենք նաեւ, որ խորհրդավոր ընթրիքին խորհրդանշական կերպով ՏԱՍՆԵՐԵՔԵՐՈՐԴԸ Հուդան էր։ Ընդգծենք, որ “13 ” թիվը, մեր կարծիքով, չունի որեւէ մոգական, միստիկ ազդեցություն, եւ այս առումով սխալ է սնոտիապաշտությանը տուրք տալը։ Սակայն միաժամանակ չպետք է անտեսել, որ 13-ն ունի խորհրդանշական իմաստ եւ նշանակություն, որը գիտակցել են դեռ հազարամյակներ առաջ։ Պատահական չէ, որ 13-ը “Սատանայի դյուժին “, “չարի թիվ ” համարել եւ համարում են տարբեր ազգությունների ներկայացուցիչներ։ Ավելին՝ Ճապոնիայում, Չինաստանում նույն բացասական վերաբերմունքը 4-ի նկատմամբ է։ Չորսն արտահայտում է աշխարհի միայն մատերիական կեսը՝ հանձին աշխարհի չորս տարերքների։ Այսինքն՝ այդ համակարգում բացակայում է 5-րդ տարրը, կենտրոնական բաղադրիչը, որը խորհրդանշում է հոգին եւ հոգեւորը, սերը եւ Աստծուն, կյանքը։ Առանց դրա, քաոսից եկած մատերիական աշխարհը քաոսին է վերադառնալու, կործանվելու է՝ առանց փրկության հնարավորության։ Պետք է նկատի ունենալ նաեւ, որ թվերի մասին հին եւ գաղտնի գիտության համաձայն, “12+1 “-ի արդյունքի 13-ը հանգում է 4-ի (13=1+3=4)։ Ահա, թե որտեղից է գալիս քրիստոնյաներից իրենց ավանդույթներով, կրոնական համոզմունքներով էապես տարբեր ճապոնացիների, չինացիների չգիտակցված, բայց հնագույն արմատներ ունեցող եւ բացասական վերաբերմունքը 4-ի նկատմամբ։

Իսկ կա՞ն մասոնական, սատանայական խորհրդանիշեր հայկական դրամի վրա, այսպես ասած, “ամերիկյան ” փորձի ընդօրինակմամբ։ Ցավով պետք է արձանագրել, որ նորանկախ Հայաստանի առաջին թղթադրամի (10 դրամի) վրա այդպիսի խորհրդանիշ կա։ Այս թղթադրամը տպագրվել է 1993 թ.։ Ուշադիր նայեք տասը դրամանոցի հետեւի աջ մասում գտնվող 10-ի զրոյին։ Սկզբում, թերեւս, ոչինչ չենք նկատի, բայց թղթադրամը հորիզոնական դիրքից շուռ տվեք ուղղահայացի՝ աջ անկյունից վերեւ բարձրացնելով։ Այժմ պառկած ձվաձեւ զրոյի մեջ, երկու շրջանագծերի արանքում, ներքեւի մասում կտեսնեք Նոր Կտակարանից, Հովհաննես Առաքյալի Հայտնության 13-րդ գլխի 18-ից հայտնի գազանի թիվը՝ 666-ը։ Ստեղծվելիք Համաշխարհային կառավարության ղեկավարը, որ նույնանում է Նեռի հետ, գալու եւ հարկադրելու է, որ բոլորն այն ընդունեն։ Սակայն նույն Հայտնությունից (գլուխ 14, 20) ակնհայտ է նաեւ, որ չի հաջողվելու գազանի դրոշմի ընդունումը բոլորին հարկադրել, հրաժարվողներ, դիմադրողներ ու փրկվողներ են լինելու։ Ինչպես Հայտնության 13-րդ գլխի վերջում է նշված, 666-ը՝ գազանի դրոշմը, նաեւ մարդու թիվ է։ Այսինքն՝ մարդուն տրվելիք հարկադրվելիք թիվ։ Դրա առաջին սաղմերը՝ հանձին կեղծիքով “սոցիալական ” կոչված քարտերի եւ դրանցով իրականացվող մարդկանց զանգվածային համարակալման, հավատացյալներն արդեն տեսնում են։ Ի դեպ, տասը դրամանոցի վրա 666-ը խորամանկ ձեւով (ինչը բնորոշ է սատանային) է պատկերված, կարծես շրջապատի նախշերի գծերից է ստացվել, սակայն նույն թղթադրամի վրա եւս 3 զրո կա, որոնցից 2-ը՝ հաստատապես գծանախշերի տիրույթում գտնվող, մինչդեռ դրանցից եւ ոչ մեկում 666-ը չեք նկատի։

Միգուցե թղթադրամի վրա 666-ի պատկերվելը պատահականությա՞ն արդյունք է։ Դժվար թե, քանի որ փաստը թվային 10-ը հայտնի նիշերից հենց 6-ի (ոչ թե, ասենք, 7-ի) պատկերման մասին է վկայում, ընդ որում, մի գծի, մի հարթության վրա, ավելին՝ 6-երի քանակը ոչ ավելին է, ոչ պակաս, ճիշտ երեքն են դրանք, եւ խորհրդանշական իմաստ ունեցող 666-ն են պատկերում։ Եվ ի՞նչ պատահականության մասին կարող է խոսք լինել, երբ հենց ՀՀ անձնագրերի սկզբում՝ լուսանկարից աջ, ծննդյան թվականի դիմաց, գրված է PERSONAL No., այսինքն՝ անձնական համար, ու դեռ այն ժամանակ տեղ է թողնվել մի քանի տարի հետո մարդու անձին հարկադրվելիք համարը հետագայում լրացնելու համար։

Ավելին. 10 դրամանոցի երկու կողմում էլ, ներքեւի մա- սում արտահայտված է 13 միավորից (սատանայի դյուժինից) բաղկացած համակցություն։ Դրանց մեջ զետեղված թվերի ընդհանուր գումարը թղթադրամի մի կողմում արտահայտում է 76 (7+6=13), իսկ հակառակ կողմում՝ 67 (6+7=13), որոնց թվերի ներքնագումարը, ինչպես ակնհայտ է, դարձյալ 13-ն է արտահայտում։ Դեռ հնագույն ժամանակներից հայտնի է, որ որոշ թվեր, հաշվելու միջոց լինելուց բացի, միաժամանակ խորհրդանիշեր են։ Ըստ մայր աթոռ Սուրբ Էջմիածնի Գերագույն հոգեւոր խորհրդի, “կրոնաբարոյական ընկալումների ենթատեքստում խորհրդանիշերը օգտագործվում են իբրեւ աննյութական հավատքը արտահայտելու նյութական միջոցներ՝ դրանով իսկ կուռ միասնության մեջ գտնվելով հավատքի հետ “։

Մեղմ ասած, տարօրինակ է նաեւ 50 դրամանոց թղթա- դրամի վրա պատկերվածը։ Հասկանալի է, 1998թ. թողարկված այդ թղթադրամի վրա Արամ Խաչատրյանի “Սուսերով պարն ” է։ Բայց ինչո՞ւ է զուգընկերուհին, ինչպես որոշ հայ երևելի գործիչների հրեա կանայք (Արամ Խաչատրյան, Տիգրան Պետրոսյան, Վիկտոր Համբարձումյան, Պարույր Սևակ (սիրուհին)… – “Հայ-Արիներ “), տղամարդու դաստակը բռնել, նրան ուղղորդել մեկ ուղղությամբ՝ թուրը “Հայաստան ” բառի մեջ մխրճելու համար։ Այն էլ՝ “հայ ” բառարմատի վերջին տառին հարվածելու, այսինքն՝ հայի եւ հայի հայրենիքի “միացման հատվածին ” խոցելու համար։ Պատահականությո՞ւն է…

Ոմանք հայկական “Սահակաշվիլի ” են փնտրում խորհրդարանից դուրս, ընդդիմության շարքերում: Բայց շատ հնարավոր է, որ նա արդեն իսկ Ազգային Ժողովում է, մի շատ բարձր պաշտոնում…

Այս հոդվածը շարունակաբար հրապարակվել է “Իրավունք ” թերթի “Հետաքննություն ” հավելվածի 2003թ. թիվ, թիվ 23 և 24, 2004թ. 1, 2, 3, 4 համարներում, և “Հայ-Արիներ “-ի այս թողարկման մեջ տպագրվել է՝ հեղինակի կողմից ենթարկվելով որոշ փոփոխությունների ու լրացումների:

Արթուր Հովհաննիսյան

Հ. Գ. – Տակավին 1989թ., Բեյրութում հրատարակվող “Զարթոնք ” թերթը հունվարի 17-20-ին ազդարարեց. “…Համբարձում Գալստյանը “Ղարաբաղ ” կոմիտեի բոլոր անդամների համար ամսական աշխատավարձ է ստանում սիոնիզմի շրջանակներից: Այդ ընկերները շատ ուժեղ են: Ասպարեզը դարձել է մի բեմ, հայ ժողովուրդը խաղալիք է դարձել: Եթե “Ղարաբաղ ” կոմիտեն մնա շարժման գլուխը, Հայաստանին նույն ճակատագիրն է սպասում, ինչ որ հասավ Արևմտյան Հայաստանին… “: Եվ այդ ազգաքանդ ծրագրի ականատեսները եղանք, որն իրականացվում է նաև այսօր:

Տեղեկատվություն. – “Հայ Կյանք ” շաբաթաթերթ, հոկտեմբեր 29 – նոյեմբեր 4, 1997թ. – “…առաջին տիկնոջ անցյալից մի հայտնի դեպք, երբ նա աշխատում էր հայկական ռադիոյում: Ամուսնու՝ Գերագույն Խորհրդի նախագահ դառնալուն պես, անմիջապես աննկատ շարքային աշխատողից վերափոխվեց, դարձավ ռադիոյի նորաստեղծ միջազգային կապերի խմբագրության վարիչ, իր աշխատանքային առանձնասենյակում զետեղելով Իսրայելի քարտեզը՝ Հայաստանի քարտեզի փոխարեն: Եվ առաջին իսկ օրվանից զինված թիկնապահների ուղեկցությամբ էր գնում աշխատանքի: Հետաքրքիր է, ումի՞ց էր նա պաշտպանվում: Հայ ժողովրդի՞ց… “:

Հրեա էր նաև Համբարձում Գալստյանի կինը՝ Նատաշան, իսկ Ալեքսան Հակոբյանի կինը՝ Գալինան լիտվուհի է (?), ասում են Վազգեն Մանուկյանի փոխարեն շատ հարցեր ԱԺՄ-ում կարգավորում է նրա կինը՝ Վարդուհին, և մի առիթով ափսոսանք է հայտնել, որ ինքը հրեուհի չէ, հրեա էին Պարույր Հայրիկյանի և Ալեքսանդր Վարպետյանի առաջին կանայք, հրեաց փեսա Լևոն Տեր-Պետրոսյանի նախագահության օրոք պետնախարար աշխատած Գրիգոր Արեշյանը նույնպես հրեա է (որի միջոցով շատ հնագիտական-հայագիտական նյութեր “կորել ” են Հայաստանից՝ երևի “այլի ” հին և ընտրյալ ազգ լինելն ապացուցելու համար)… այսպիսի բաներ, և այլ բաների մասին հետագայում…

“Հայ-Արիներ “-ի խմբագրություն

«Հայ Արիներ» Թիվ 36, մայիս 2004 թ. բացառիկ

About these ads

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 25 other followers

%d bloggers like this: